Altijd bereikbaar

Mijn telefoon had een blauw hoesje.

Niet felblauw.

Meer: ik-ben-nieuw-en-iedereen-mag-het-zien-blauw.

Ik had hem pas vier dagen.

Vier dagen is lang genoeg om te weten waar alle knopjes zitten. Niet lang genoeg om te snappen waarom een ding in je broekzak ineens bepaalt of je beleefd bent.

Mama stuurde om half vier: ben je al onderweg?

Ik zag het niet.

Ik was bij het hek met Sami en Noor. We deden niets bijzonders. Dat is soms precies het bijzondere na school. Niet meteen naar huis. Niet meteen huiswerk. Gewoon nog vijf minuten kind blijven bij een hek dat naar fietsen ruikt.

Om vier uur keek ik.

Vier berichten van mama.

Ben je al onderweg?

Lukt het?

Hallo?

Waarom reageer je niet?

Mijn buik deed een klein sprongetje omlaag.

Ik belde.

Mama nam op alsof ze de telefoon al in haar hand had.

"Waar ben je?"

"Bij het hek."

"Je hebt een telefoon zodat ik je kan bereiken."

Dat was waar.

Maar niet helemaal.

Ik dacht dat ik een telefoon had zodat ik ook zelf kon zeggen waar ik was. En foto's kon maken van rare wolken. En oma een bericht kon sturen zonder mama's toestel te lenen.

"Ik zag het niet", zei ik.

"Dan moet je beter opletten."

Daar werd ik boos van.

Niet hardop.

In mijn hoofd.

Beter opletten was vroeger iets voor sommen en verkeer. Nu blijkbaar ook voor een trilling in mijn jas.

Thuis lag mijn telefoon op tafel tussen mijn bord en mijn glas water. Mama keek er vaker naar dan ik.

"Misschien moet het geluid aan", zei ze.

"Dan hoort iedereen alles."

"Je hoeft toch niks geheims te hebben?"

Dat was een rare zin.

Alsof geheim alleen slecht kan zijn.

Ik had geen grote geheimen. Geen bankoverval. Geen dubbele identiteit. Alleen kleine dingen. Een foto van mijn schoen omdat er modder op zat in de vorm van een maan. Een bericht van Noor met alleen drie punten. Een notitie waarin stond: brugklas misschien niet De Vijver.

Kleine dingen zijn ook van mij.

"Bereikbaar is niet hetzelfde als beschikbaar", zei ik.

Ik wist niet dat ik die zin had tot hij eruit kwam.

Mama keek op.

"Waar heb je dat vandaan?"

"Uit mijn hoofd."

Dat klonk brutaler dan bedoeld.

Papa lachte bijna, maar deed het niet. Dat was verstandig.

We maakten regels.

Niet perfecte regels.

Perfecte regels bestaan alleen voordat iemand ze moet gebruiken.

Na school stuur ik een bericht als ik later ben. Mama stuurt niet vier keer in twintig minuten, behalve als er echt iets is. Mijn telefoon mag op stil als ik met iemand praat. Aan tafel ligt hij niet naast mijn bord.

"Ook niet naast dat van jou", zei ik.

Mama keek naar haar eigen telefoon.

"Goed punt."

Die avond legde ik mijn telefoon op mijn bureau.

Het blauwe hoesje glom minder hard dan op dag een.

Dat vond ik fijn.

Een nieuw ding moet soms leren dat het niet de baas is.

Ik zette hem op stil.

Niet uit.

Stil.

Dat verschil voelde klein.

En precies van mij.