Bij Kim achter mij

De fotograaf zou om half elf komen. Sven keek voor de tweede keer in de spiegel bij de kapstok. De trui zat goed.

Bram was er niet. Ziek. Echt ziek. Niet alleen geen zin om te komen, maar grieperig met koorts.

De juf had het tegen iedereen gezegd. "Bram mist de klassenfoto helaas." Niemand had iets gezegd, maar iedereen had het gehoord.

De juf had Sven na de pauze even apart genomen. "Ik snap dat dit voor jou raarder is dan voor de anderen", had ze gezegd. "Maar jij staat naast Kim."

Sven had geknikt.

Kim is een goede klasgenoot, maar geen beste vriend. Sven had nooit echt gezeten naast Kim. Wel dezelfde tafel, vroeger. Wel een werkstuk over Pluto. Maar geen ochtenden samen, geen weekenden, geen middagen op de kamervloer met legoblokken om hen heen.

Nu stond Sven naast Kim. De fotograaf zei: "Schouders rechtop, kin omhoog, niet te bewust."

Kim grijnsde even naar Sven. Sven grijnsde terug. Het ging gewoon, automatisch. Niet vervanging. Iets anders.

Klik. Klik. Klik.

De fotograaf zei: "Klaar. Goed gedaan."

Sven bedacht: dit was de laatste klassenfoto van de basisschool. Bram stond niet op de foto. Maar Kim stond naast Sven. En dat was ook iets.

's Avonds stuurde Sven geen klassenfoto door. Dat mocht niet zomaar, omdat iedereen erop stond.

Wel stuurde Sven een bericht naar Bram.

Sven schreef: 'Ik stond naast Kim. Jij was er ook bij in mijn hoofd. Was anders raar geweest. Maar nu klopt het.'

Bram schreef terug: 'Beterschap voor mij. Mooi dat je dat zegt. Tot maandag.'

Sven legde de telefoon weg en ging slapen.