De draai zonder muziek

De muziek viel uit precies op het moment dat ik moest draaien.

Eerst dacht ik dat het erbij hoorde. Een stilte in het liedje. Een spannend stuk. Maar achter het glas boog de trainer zich over de speaker en mama hield haar hand voor haar mond.

Dus het hoorde er niet bij.

Ik stond midden op het ijs. Mijn armen waren al open. Mijn linkerschaats wees naar de plek waar de draai moest beginnen. In mijn hoofd ging de muziek verder, maar zachter, alsof iemand die onder een dekentje had gelegd.

Vanaf de kant riep niemand. Dat was misschien het ergste. Iedereen wachtte.

Ik kon stoppen. Dat mocht vast. De muziek was kapot, niet ik.

Maar mijn voeten kenden de eerste bocht. Ze hadden die dinsdag gedaan, en donderdag, en gisteren zes keer achter elkaar tot ik boos werd op mijn eigen tenen.

Ik haalde adem.

Ik draaide.

Zonder muziek hoorde ik het ijs beter. Het dunne schrapen. Het korte tikje toen mijn schaats even hapte. Mijn mouw langs mijn zij.

De draai was niet perfect. Ik kwam een halve meter verder uit dan normaal. Maar ik bleef staan.

Toen begon de speaker weer, midden in het liedje.

Ik reed verder.

Later zei de trainer dat ik het goed had opgelost. Mama zei dat het leek alsof ik zelf de muziek was.

Dat vond ik overdreven.

Maar ook een beetje waar.

De week erna oefenden we met stilte. Dat had de trainer bedacht. Zij zette de muziek expres uit op rare plekken. Bij een sprong. Bij een bocht. Midden in het stuk waar ik mijn armen langzaam omhoog moest brengen.

"Niet boos kijken", zei ze.

"Ik kijk geconcentreerd."

"Je geconcentreerde gezicht lijkt op boos."

Dat was waarschijnlijk waar. Mijn wenkbrauwen gingen vanzelf naar elkaar toe als ik moest nadenken met mijn voeten.

Zonder muziek moest ik tellen. Acht slagen tot de hoek. Vier naar binnen. Twee om mijn gewicht te verplaatsen. Eén om niet te twijfelen. Het ijs werd een soort schrift zonder lijntjes. Ik moest zelf weten waar de zinnen begonnen.

Op zaterdag mocht ik het programma nog een keer rijden, nu met muziek. De speaker deed het gewoon. Toch luisterde ik anders. Ik hoorde niet alleen het liedje, maar ook mijn schaatsen daaronder. Ze waren niet precies tegelijk. Soms liep het ijzer een halve tel voor, soms erachter.

Na de draai kwam het moeilijke stuk: achterwaarts de bocht in, arm laag, kin omhoog. Daar had ik vaak haast. Nu niet. Ik liet de bocht groter worden.

Aan het eind gleed ik uit in mijn slotpositie. Niet perfect stil. Mijn rechtervoet trilde.

Maar ik wist waar ik was.

De trainer klapte één keer in haar handen. "Dat was geen redden meer", zei ze. "Dat was rijden."

Thuis vroeg mama of ik hoopte dat de muziek bij de wedstrijd uitviel.

"Nee", zei ik.

Daarna dacht ik even na.

"Maar als het gebeurt, weet ik waar ik moet beginnen."

Voor de wedstrijd schreef ik de tellen op mijn handpalm met een potloodpunt. Je zag het bijna niet, maar ik wist dat ze er stonden. Acht. Vier. Twee. Eén. Toen ik het ijs op reed, hoefde ik er niet naar te kijken. Mijn hand wist het al.

Bij het dichtdoen van mijn schaatstas bleef er ijsgruis aan mijn veters kleven. Ik veegde het niet weg. Het was koud bewijs dat stilte ook een plek kan zijn om verder te rijden.