De brugwachter

De brug over het kanaal ging precies open toen ik haast had. Het was al bijna avond, en ik wilde voor het eten thuis zijn. Dat gebeurt vaker met bruggen. Ze weten wanneer je ergens moet zijn, of misschien merk je ze alleen dan pas echt op.

Ik stond met mijn fiets voor het rode licht. Aan de andere kant stonden drie mensen, een bakfiets en een hond die niet begreep waarom iedereen stopte. De hond keek naar de slagboom alsof die persoonlijk iets tegen hem had.

Onder de brug kwam een boot aan. Niet groot. Wel hoog genoeg dat de brug open moest. Op het dek stonden twee mannen in oranje jassen. Een van hen hield een touw vast dat al klaar lag, alsof hij elk moment ergens aan kon knopen.

In het huisje naast de brug zat de brugwachter. Ik had hem vaak gezien, maar nooit echt bekeken. Hij droeg een donker vest en had een mok naast zijn hand. Toen de boot dichterbij kwam, drukte hij op een knop zonder op te staan.

De slagbomen gingen naar beneden. De brug tilde zichzelf langzaam op.

Dat vond ik ineens vreemd. Niet eng. Vreemd. Dat een straat zomaar kon buigen omdat water ook een weg was, en omdat iemand in een klein huisje besloot welke weg even voorrang kreeg.

De boot voer door. De man op de boot stak zijn hand op naar de brugwachter. De brugwachter stak twee vingers op, zonder zijn mok los te laten.

Daarna zakte de brug weer.

Het rode licht bleef nog even rood. Alsof de brug eerst moest nadenken of die echt klaar was om weer straat te zijn.

Toen werd het groen.

Iedereen fietste tegelijk weg. De hond trok aan de lijn. Ik fietste langzamer dan eerst, niet omdat ik nog steeds haast had, maar omdat haast soms verdwijnt als je net iets groots langzaam hebt zien bewegen.

Bij het huisje keek ik nog een keer. De brugwachter zat alweer stil, alsof er niets gebeurd was.

Maar ik had het gezien. Hij had net een straat opgetild voor een boot, en daarna alles weer teruggelegd alsof dat gewoon werk was.