De dolfijnen bij de boot

Opa heeft een kleine boot.

Met een buitenboordmotor.

We varen soms samen.

Vandaag was het mooi weer.

Voor we instapten, keek ik vanaf de rotsen door opa's verrekijker. Ik zag alleen blauw water.

We gingen een stuk de zee op. Het strand werd klein achter ons.

Opa zette de motor af.

De boot dobberde.

Het water klotste tegen de zijkant.

Verder was het stil.

Opa wees naar links.

"Daar", fluisterde opa.

Ik keek.

Ik zag eerst niets.

Toen sprong er iets uit het water.

Een dolfijn.

Grijs. Met een gladde rug.

De dolfijn dook weer onder.

Toen een tweede.

Toen een derde.

Vier dolfijnen samen.

Ze zwommen naar onze boot.

Ik lag op mijn buik op het dek.

Opa hield mijn vest vast. Ik keek over de rand.

De dolfijnen zwommen meters onder mij.

Een van de dolfijnen keek omhoog.

Door het water heen.

Naar mij.

Ik zag zijn oog.

Toen was de dolfijn weg.

We bleven nog een uur dobberen.

Maar de dolfijnen kwamen niet meer.

"Dat geeft niet", zei opa. "Een keer is genoeg om nooit te vergeten."