De groene greep

De groene route begon makkelijk. Dat vond ik verdacht.

Bij boulderen betekent makkelijk meestal dat de muur iets bewaart voor later. Eerst twee grote grepen. Dan een voet op geel. Dan een hand naar groen. Tot daar ging het.

Daar hing ik.

Onder mij lag de dikke mat. Boven mij zat de volgende greep, een platte groene, net te ver naar rechts. Mijn vingers deden al zeer omdat ze deden alsof ze sterk waren.

"Je hoeft niet te springen", zei de begeleider.

Dat was precies wat iemand zegt als je wel moet springen.

Mila stond beneden. "Kijk naar je voet."

Ik keek. Mijn linkervoet stond nog op geel. Mijn rechtervoet hing in de lucht en deed niets. Dat was lui van die voet.

Rechts van mijn knie zat een klein blauw randje. Niet van de route. Maar je mocht het gebruiken, had de begeleider gezegd, als je vastzat en wilde oefenen.

Ik zette mijn voet erop.

Ineens was de groene greep dichterbij.

Niet makkelijk. Wel mogelijk.

Ik duwde met mijn been. Mijn hand schoot naar rechts. Mijn vingers grepen de platte rand.

Beneden zei Mila niets. Ze stak alleen allebei haar duimen op.

Dat was beter dan roepen. Roepen wiebelt.

Ik klom nog één greep verder. Daarna liet ik me vallen op de mat.

De muur had iets bewaard.

Ik had iets teruggevonden.

De tweede poging begon minder stoer. Ik wist nu waar ik vast zou komen te hangen. Dat maakte het niet makkelijker, alleen eerlijker.

Ik krijtte mijn handen. Het poeder zat meteen op mijn broek, mijn shirt en, op de een of andere manier, mijn wang. Mila veegde met haar duim langs haar eigen gezicht om te laten zien waar.

"Later", zei ik.

De eerste grepen gingen sneller. Niet omdat ik sterker was geworden in vijf minuten, maar omdat mijn handen de weg herkenden. Bij het gele voetpunt wachtte ik. Mijn rechtervoet wilde alweer lui worden. Ik zette die bewust op het blauwe randje.

"Been eerst", zei ik tegen mezelf.

"Wat?" vroeg Mila.

"Niks. Vergadering met mijn been."

Zij grinnikte.

Ik duwde. Mijn hand ging naar de platte groene greep. Deze keer sloeg ik die niet zomaar vast. Ik legde mijn vingers beter, duim eronder, pols laag. De begeleider knikte.

Daarboven zat een rode greep die officieel niet bij de route hoorde. Ik keek ernaar. Het was verleidelijk. Rood was dichtbij. Groen was verder.

"Als je groen wilt halen, moet je groen kiezen", zei de begeleider.

Dat vond ik irritant logisch.

Ik zocht met mijn linkervoet naar een bobbel in de muur. Klein. Bijna niets. Toch genoeg. Ik drukte mijn schoen erop en schoof mijn heup naar rechts. De volgende groene greep kwam dichterbij.

Toen ik die pakte, voelde ik geen triomf. Eerst voelde ik vooral verbazing.

Mijn lichaam had een oplossing gevonden waar mijn hoofd alleen maar een muur had gezien.

Bovenaan tikte ik de eindgreep niet hard aan. Gewoon met twee vingers. Genoeg om te weten dat ik er was. Toen liet ik me op de mat vallen en rolde op mijn rug. De mat zuchtte onder mij. Ik ook.

In de kleedruimte zag ik de krijtveeg pas in de spiegel. Die zat nog op mijn wang. Ik liet die zitten tot thuis. Soms is een vlek gewoon een kaart van waar je bent geweest.