De schelp in het zand

Op het strand was het nog rustig. Sanne zat bij de waterlijn met een plastic emmer. Mama lag een eindje verderop op een kleed.

Sanne groef met een stokje. Niet diep. Net diep genoeg om iets te vinden.

Na een tijdje stuitte het stokje op iets hards. Geen steen. Iets gladders. Sanne veegde het zand opzij. Daar lag het: een schelp. Wit, met dunne strepen, en aan de binnenkant een vleug rood.

Sanne pakte de schelp op en blies het zand eraf. De schelp was leeg. Het diertje dat er ooit in had gewoond, was er allang niet meer. Maar het huis was er nog.

Sanne hield de schelp tegen het oor. Mensen zeggen dat je dan de zee hoort. Sanne hoorde inderdaad iets, terwijl de zee gewoon vlakbij was.

Mama zwaaide. Sanne zwaaide terug.

De schelp ging in de plastic emmer, naast een blad en een paar steentjes. Het zand bij de kuil was nu donker, omdat de zee daar net was geweest.

Sanne groef weer.