Aan de kant in gym

In gym deden we estafette.

Ik rende.

Midden in mijn rondje voelde ik iets.

In mijn dijbeen.

Trek.

Niet hard. Wel duidelijk.

Ik stopte.

Ik strompelde naar de kant.

De juf kwam.

"Het lijkt op een verrekte spier", zei de juf.

Ik mocht zitten.

Op de bank langs de muur.

De rest van de les keek ik toe.

Dat was saai.

Na een tijd kwam Liv naast mij zitten.

Liv had ook pijn.

Een oude blessure aan haar pols.

"Doet het pijn?" vroeg Liv.

"Een beetje", zei ik.

We keken naar de anderen.

We juichten als iemand de finish haalde.

Niet hard.

Wel om de groep aan te moedigen.

De les eindigde.

Ik liep voorzichtig naar de kleedkamer.

Liv liep naast mij.

Niet snel, maar wel naast.