Pip groeit

Een paar weken later paste Pip niet meer helemaal in mijn armen.

Eerst wel.

Toen was Pip een kleine puppy.

Nu staken de poten verder uit.

Papa zei: "Pip groeit."

Ik zag het pas toen Pip in de mand ging liggen.

De mand was nog hetzelfde.

Maar Pip vulde meer mand.

Pip had ook grotere oren.

Of misschien luisterde Pip beter.

Ik zei: "Pip."

Pip keek meteen op.

Geen tien keer.

Eén keer.

Ik gaf geen brokje.

Pip kwam toch.

Met wiebelstaart.

Mama zei: "Nu leert Pip jou ook."

"Wat dan?" vroeg ik.

Mama zei: "Wanneer je stem blij is."

Ik zei nog een keer: "Pip."

Mijn stem was blij.

Pip legde de kop op mijn knie.

Die kop was zwaarder dan eerst.

Ik vond dat mooi.