De eerste keer snorkelen

Op Mallorca was er een baai. Een rustige baai, met kleine golfjes en wit zand.

Mijn moeder zei: 'Vandaag mag je proberen te snorkelen.'

Ik had nog nooit gesnorkeld.

Ik was een beetje zenuwachtig. Niet erg. Een beetje.

Mijn moeder hielp mij.

Ze deed mijn snorkel om mijn hoofd.

Ze liet mij een keer ademhalen op het land. Door de buis.

De buis voelde raar. Maar het werkte.

Wij liepen het water in.

Stap voor stap.

Eerst tot mijn knieën.

Toen tot mijn buik.

Mijn moeder zei: 'Doe je hoofd onder. Ademhalen door de buis.'

Ik twijfelde even.

Ik dacht: misschien werkt het niet. Misschien krijg ik geen lucht.

Toen deed ik mijn hoofd onder.

Het werkte.

Ik haalde adem door de buis. Mijn ogen waren onder water. Het water was helder.

En toen zag ik de vissen.

Kleine vissen.

Zilver met geel.

Ze zwommen in een kleine groep.

Misschien tien stuks. Of vijftien.

Het ging zo snel dat ik niet kon tellen.

De vissen kwamen tot bij mijn voet. Toen draaiden zij weg.

Ik was niet meer zenuwachtig.

Mijn hart deed eerst snel. Daarna langzamer. Het langzame kwam toen ik de vissen zag. Niet daarvoor.

Ik dacht onder water: het is anders dan boven water. Onder water is alles stiller. Alleen mijn ademhaling door de buis is hard.

Mijn moeder klopte op mijn schouder. Ik kwam omhoog.

Mijn moeder zei: 'En?'

Ik zei: 'Vissen.'

Mijn moeder lachte.

Ze zei: 'Goed gedaan.'

Ze zei het zo, dat ik wist dat ze meende wat ze zei.

Sommige volwassenen zeggen 'goed gedaan' alsof ze iets afsluiten.

Mijn moeder zei het alsof het echt iets was.

Wij snorkelden nog een halfuur. Soms zag ik vissen. Soms zag ik alleen zand op de bodem.

Ik leerde wat ik niet wist. De zon van boven het water gaat door het water heen. De stralen worden onder water dunne lichte staven. Soms staan vissen in de stralen.

Dan zien zij eruit alsof zij in een lichtbundel zwemmen.

Ik vond dat erg mooi.

Na een halfuur was ik moe. Mijn lippen waren een beetje gerimpeld van het water. Wij liepen terug naar onze handdoeken.

Mijn vader gaf mij een sap. Ik dronk in één keer.

Mijn moeder zei: 'Was het eng?'

Ik dacht na. Ik zei: 'Een beetje. Maar niet erg.'

Mijn moeder knikte. Zij zei: 'Dapper.'

Dat vond ik lief van mijn moeder.

Ik lag op de handdoek. Ik dacht aan de vissen. De vissen leven daar de hele dag onder water, dacht ik. Zij weten niet dat er ook iets boven water is.

Of ze weten het wel. Ik wist het niet.

Maar ik wist nu wel iets dat ik gisteren nog niet wist. Onder water is een hele andere wereld.

Een wereld waar bewegen niet hetzelfde is. Waar geluid niet hetzelfde is. Waar adem niet hetzelfde is.

Ik wilde morgen weer snorkelen.

Maar nu eerst slapen, en dromen over vissen die naar mij toezwemmen. Of misschien dromen vissen ook iets terug.