De kraan die niet meer draaide

Het was vier uur 's middags toen ik de oude haven inreed met mijn fiets. De zon stond schuin en gaf het water die kleur die het alleen heeft als de dag bijna voorbij is, half goud en half loodgrijs. Papa wist dat ik daar was. "Ga maar even", had hij eerder gezegd, "en groet meneer Boom van mij. Drieëndertig jaar heeft hij die kraan bediend. Hij zit er op zaterdagmiddag bijna altijd."

De oude haven was niet echt verlaten. Er liep nog een kraanmachinist op zaterdag, en op werkdagen waren er soms vissers met kleine boten die niet groot genoeg waren voor de nieuwe haven verderop. Maar er stond ook nog een kraan die al jaren stilstond. Een hoge, rode, met afbladderende verf en touwen die in het water hingen alsof ze daar voor altijd waren vergeten.

Ik legde mijn fiets neer en liep over de kade. Onder mijn voeten kraakte het hout. Op sommige plekken was het hout zo zacht dat ik bang was dat ik er doorheen zou zakken. Op andere plekken was het stevig.

Bij de stilstaande kraan zat meneer Boom op een omgekeerde emmer. Hij was misschien zeventig. Hij had een pet op die ooit blauw was geweest, en hij rookte een sigaret heel langzaam. Naast hem stond een thermosfles.

Hij zag me.

Ik liep naar hem toe en bleef op een afstand staan.

"Papa zegt dat ik u moet groeten", zei ik.

Meneer Boom keek op. "Wie is je papa?"

Ik zei het.

Hij knikte. "Ah. Die." Hij wees naar de plek naast hem, waar een tweede omgekeerde emmer stond, alsof iemand altijd langs kon komen. "Ga zitten."

Ik ging zitten. Op een afstand. Twee armlengtes.

Hij zei niet veel. Ik ook niet. Ik keek met hem mee. Naar het water, dat een beetje rimpelde tegen de kade. Naar de kraan, die kraakte als de wind erlangs ging. Naar een meeuw die op een paaltje zat en niet bewoog.

"Drieëndertig jaar", zei ik na een tijd. "Papa zei dat."

Hij draaide zijn hoofd. Hij keek me lang aan voordat hij antwoordde.

"Klopt", zei hij.

Dat was een getal waar ik niet op had gerekend. Ik wist niets van hoe lang dat was, in een mensenleven. Ik wist alleen dat het een lange tijd was.

"En toen?"

"Toen niet meer."

De sigaret was bijna op. De man drukte die uit op de zijkant van de emmer en stopte de peuk in zijn jaszak, niet in het water.

"Ze gaan hem weghalen", zei hij. "Ergens dit jaar. Of volgend jaar."

"De kraan?"

"De kraan."

Ik dacht na over wat dat zou betekenen. Een lege plek waar nu nog een hoge rode kraan stond. Een plek waar je zou weten dat er iets had gestaan, maar je zou niet meer zien wat.

"Komt u dan nog?" vroeg ik.

De man keek naar de kraan. "Misschien."

We zaten nog een tijd. Hij dronk koffie uit de thermosfles. Hij bood mij geen koffie aan en ik vroeg er ook niet om.

Toen de zon laag genoeg was dat het water meer goud werd dan grijs, stond ik op.

"Ik moet", zei ik.

Hij knikte.

Ik liep terug naar mijn fiets. Halverwege draaide ik me om. Hij zat er nog. De rode kraan stond er nog. De meeuw was weg.

Thuis vroeg papa hoe het was geweest. Ik zei "goed". Papa knikte, alsof hij precies wist wat ik bedoelde. Mama vroeg of ik klaar was voor avondeten.

Ik had geen woord voor wat het was geweest, en "goed" voelde dichterbij dan "leuk". Sommige dingen zou ik later met papa bespreken. Niet vanavond.

De rode kraan stond nog jarenlang in mijn hoofd. Ze hadden die misschien al weggehaald, of misschien nog niet. Ik ging een lange tijd niet meer terug.