Plankenkoorts

De premiere was vrijdagavond.

Ik had de hoofdrol. Niet de prinses uit een ander stuk. De prinses uit dit stuk.

In de gymzaal stonden klapstoelen. De stoelen vulden zich vanaf zes uur.

Ik stond achter de coulissen. Mijn jurk was lichtblauw. Mijn haar zat anders dan anders. Mama had nog even bij me gestaan, voor het begin.

"Spannend?" had mama gevraagd.

"Heel."

"Komt goed."

"Hoe weet je dat?"

"Niet zeker. Maar meestal wel."

Mama was naar de zaal gelopen. Zoals afgesproken.

Ik bleef achter de coulissen.

Mijn handen waren ineens te warm. Mijn hart klopte hoog in mijn keel.

Plankenkoorts, had iemand uit groep 8 dat genoemd. Maar die had het over voetbalwedstrijden, niet over toneel. Bij voetbal kan je rennen. Bij toneel sta je stil.

Ik probeerde mijn eerste zin te herinneren.

Ik wist hem niet meer.

Niet het hele stuk. Alleen die eerste zin. De zin waar het hele stuk mee begint. Mijn zin.

Ik wist hem niet meer.

Mijn ademhaling werd raar. Korte hapjes. Door mijn neus.

Mees kwam langs. Mees had het kraai-kostuum aan. Veren over de hele rug.

"Klaar, het kind?" vroeg Mees.

Ik schudde mijn hoofd.

"Wat?"

"Mijn eerste zin. Weg."

Mees dacht een seconde na.

"Als je hem niet meer weet", zei Mees, "zeg dan iets in het Frans."

"Ik kan geen Frans."

"Niemand in de zaal hoort het verschil."

Ik lachte. Klein. Maar wel echt.

Mijn ademhaling werd langer.

"Wat zou je zeggen?" vroeg ik.

"Bonjour. Au revoir. Croissant. Iets met veel uitspraak."

Ik knikte.

De juf gebaarde naar mij. Het was zover.

Ik liep naar de zijkant van de coulissen. Stond achter het gordijn.

De muziek begon.

Ik ademde één keer. Twee keer. Stapte op.

Mijn voeten op het podium. Het licht in mijn ogen. De zaal stil.

Dan herinnerde ik mijn zin. Hij was gewoon weer terug.

Ik zei hem hardop. Helder.

Ik speelde verder.

In pauze achter de coulissen knikte Mees naar mij.

Ik knikte terug.

"Hoefde geen Frans", zei ik.

"Volgende keer."

Na afloop applaudisseerde de zaal lang. Mama ergens in de derde rij. Klapte ook.

Ik hoorde het verschil niet, maar ik wist het wel.