De rol die niemand wilde

De juf maakte het lijstje bekend op vrijdag.

De rolverdeling voor onze schoolvoorstelling.

Ik had op de hoofdrol gehoopt. De prinses. Iedereen wel, eigenlijk.

Ik heette niet bij de prinses.

Ik heette bij 'derde rover'.

Derde rover is geen rol, dacht ik. Derde rover is een naam-vergeet-ik-bijna-mezelf-rol.

In het stuk waren drie rovers. De Eerste sprak. De Tweede knikte. De Derde, dat was ik, stond stil. Eén keer een zin: 'Ik heb wel honger.'

Één zin. Drie woorden, eigenlijk.

Ik fietste boos naar huis.

Mees had ook gehoopt op de prinses. Maar Mees kreeg de kraaienrol. Drie keer 'kraa' en twee keer over het podium springen.

Mees was niet boos.

De eerste repetitie was woensdag.

De regisseur was juf. Zij had haar bril boven op haar hoofd. Zoals altijd.

Wij oefenden de rover-scene.

De Eerste rover liep voorop. De Tweede knikte. Ik liep achteraan, een beetje sloffig.

"Wacht", zei juf. "Derde rover, hoe ga je staan, het kind?"

Ik bleef stil staan.

"Een beetje meer alsof je zelf vergeten bent dat je een rover bent."

Ik knikte. Probeerde het.

Ik schoof mijn schouder iets omlaag. Mijn handen iets te ver in mijn zakken. Mijn hoofd net niet helemaal recht.

"Ja!" zei juf. "Precies."

De klas lachte. Iemand zei: 'O nee, dat is helemaal de Derde rover.'

Niemand had om de Eerste of Tweede gelachen.

Ik zei mijn zin: 'Ik heb wel honger.'

De klas lachte weer.

De juf grijnsde naar mij. "Houd dat zo."

De volgende dag bracht juf een doos kleren mee voor de rovers.

"Derde rover, jij krijgt iets lievelingskleur."

Iedereen lachte. Lievelingskleur is geen rover-kleur. Maar wel mijn favoriete.

Ik dacht: misschien is een rol die alleen ik kan spelen ook een rol.

Mees stuurde 's avonds een berichtje: 'Hoe was je rol?'

Ik antwoordde: 'Hij heeft wel honger.'

Mees stuurde lach-emoji's terug. Drie.