Voor de middag weer thuis

Hoi Mees,

Je vroeg hoe het ging in het ziekenhuis.

Ik schrijf het maar op, want vertellen klinkt groter.

Het was dagbehandeling.

Dat betekent dat je dezelfde dag weer naar huis mag.

Dat zei mama drie keer.

Alsof mijn oren het pas bij drie keer zouden geloven.

We zaten eerst in de wachtruimte.

Daar lag een boek over pinguïns.

Ik las dezelfde bladzijde vier keer.

Op die bladzijde stond een pinguïn die nergens bang voor leek.

Dat vond ik opschepperig van hem.

Toen riep iemand mijn naam.

Niet hard.

Wel officieel.

In de spreekkamer kwam de chirurg binnen.

Hij had gewone schoenen aan.

Dat vond ik raar.

Iemand die in oren werkt, mocht best bijzonderdere schoenen hebben.

Ik dacht dat chirurgen altijd speciale schoenen hadden.

Hij vertelde over de operatiekamer.

Daar zouden ze buisjes in mijn oren zetten.

Ik moest onder narcose.

Dat vond ik het spannendste woord.

Onder narcose zijn betekent dat je slaapt en niets merkt.

Ik knikte alsof ik dat normaal vond.

Dat was niet helemaal waar.

In de operatiekamer was het koud.

Er stonden lampen boven mij.

Ze waren rond en wit.

Ze keken niet gemeen.

Maar wel erg wakker.

Een verpleegkundige vroeg aan welk ijsje ik dacht.

Ik zei aardbei.

Daarna weet ik niets meer.

Toen ik wakker werd, lag mama naast het bed.

Niet in het bed.

Gewoon op een stoel.

Dat was toch dichtbij.

De uitslag was goed.

Mijn oren moesten rustig doen.

Ik kreeg limonade.

Met een rietje dat steeds wegdreef.

Voor de middag waren we thuis.

Dus dagbehandeling klopt.

Alleen voelde de dag langer dan een gewone dag.

Groet, Het kind