De dag van de eerste indruk

Meester Bram zette op het bord: eerste indruk.

Daaronder schreef hij: gevaarlijk snel.

Ik ben het kind, en ik wist meteen dat dit zo'n les werd waarbij je niet rustig achterover kon hangen.

We kregen foto's van onbekende kinderen.

Geen namen.

Alleen gezichten, houding en kleding.

We moesten opschrijven wat we dachten.

Sem schreef bij iemand met glad haar: perfectionistisch.

Mila schreef bij iemand met een hoodie: misschien introvert.

Ik schreef bij een grote glimlach: extravert.

Daarna draaide meester Bram de kaartjes om.

De gladde-haar-persoon was chaotisch.

De hoodie-persoon hield van toneel.

De glimlach-persoon was vooral zenuwachtig.

Mijn intuïtie had dus gewoon een slechte dag.

Je kunt niet zomaar afgaan op uiterlijk.

Toch deden we het.

Vooringenomen, zonder dat het als vooringenomen voelde.

Mila zei dat je iemand snel in een hokje plaatsen kunt zonder dat je het merkt.

Dat voelde irritant waar.

Een oordeel komt soms sneller dan je beleefdheid.

Daarna moesten we ons eigen imago beschrijven.

Sem schreef: sportief, grappig, waarschijnlijk beroemd later.

Dat laatste was impulsief, maar niet verrassend.

Ik schreef eerst: rustig.

Toen dacht ik aan hoe boos ik kon worden als iemand mijn gum leende zonder te vragen.

Misschien was rustig vooral mijn schoolversie.

Meester Bram vroeg welke karaktereigenschap mensen vaak niet van ons zagen.

Ik schreef: bedachtzaam.

Niet omdat ik altijd langzaam denk.

Soms denk ik juist te snel en moet ik het herstellen.

Zich onderscheiden van een label is lastiger dan een nieuw label kiezen.

Stil is gedrag.

Niet mijn hele persoon.