De tafel vol vondsten

Voor de projectweek moest iedereen iets verzamelen.

Niet zomaar spullen in een tas gooien.

Dat had ik eerst wel overwogen.

Ik ben het kind, en mijn collectie bestond uit knopen.

Geen spannende knopen.

Gewone knopen.

Maar als je er genoeg hebt, worden gewone dingen verdacht interessant.

Thuis had ik ze uit een oud blik gehaald.

Er zat stof tussen.

En één paperclip die zich duidelijk had vergist.

Juf Noor zette drie tafels klaar.

Op elk kaartje stond een categorie.

Natuur.

Speelgoed.

Dingen uit huis.

Mijn knopen mochten bij dingen uit huis.

Dat klonk minder fraai dan museum.

Maar goed.

Mees had voetbalplaatjes meegenomen.

Die waren opeens gewild.

Vorige maand was dat nog een rage geweest.

Iedereen wilde ruilen.

Nu keek de klas vooral naar mijn zeldzame knoop.

Die was blauw met een barst.

"Een vondst", zei juf Noor.

Ik wist niet of een knoop een vondst kon zijn.

Maar ik zei geen nee tegen waardigheid.

We moesten onze objecten bestuderen en ordenen.

Groot bij groot.

Klein bij klein.

Daarna op kleur.

Toen werd de verzameling pas compleet.

Bij elk detail moesten we een kaartje leggen.

Waar gevonden.

Waarom bewaard.

Wat bijzonder was.

Mijn toelichting werd omvangrijker dan de knopen zelf.

Dat vond ik overdreven.

Ook een beetje mooi.

Aan het einde mochten we alles uitstallen.

De knopen lagen in drie keurige rijen.

Alsof ze ineens wisten hoe ze zich moesten gedragen.

Ik voelde me even verzamelaar.

Niet omdat knopen mijn grote passie waren.

Als liefhebberij was het nogal nieuw.

Meer omdat ik ze samenstellen kon.

Alsof de tafel pas snapte wat ik bedoelde.