Niet aanraken in de galerie

Het kind dacht dat een galerie vooral een winkel was.

Een winkel waar niemand iets durfde te kopen.

Dat bleek niet helemaal eerlijk.

De expositie was klein.

Aan de muur hingen moderne schilderijen.

Niet met bloemen of boten.

Meer met strepen die deden alsof ze haast hadden.

In het midden stond het pronkstuk.

Een beeld van oude lepels.

Heel veel lepels.

Van dichtbij was het gaaf.

Van veraf leek het op een vogel.

Of op een ruzie tussen bestek.

De kunstenaar stond erbij.

Dat was ongemakkelijk.

Je kunt moeilijk zeggen: uw vogel lijkt op soep.

Bij de ingang lag een catalogus.

Daarin stond van elk exemplaar een foto.

Ook wie het eigendom was.

Sommige werken waren van de galerie.

Andere werden alleen tentoongesteld.

Juf Noor noemde dat exposeren.

Dat was dus tentoonstellen zonder winkelmandje.

Mees vond vooral de vitrinekast spannend.

Daarin lag een origineel schetsboek.

De bladzijden waren niet netjes.

Juist dat was het kenmerk.

Krassen.

Vlekken.

Een hoek die was omgevouwen.

De toelichting vertelde dat niets zomaar weg was.

Elke schets kon later waardevol worden.

Voor het werkblad moest het kind één impressie opschrijven.

Eerst schreef het kind: raar.

Dat was eerlijk.

Niet genoeg, zei juf Noor.

Dus keek het kind opnieuw.

Tussen de lepels zat een heel klein, zeldzaam lepeltje vast.

Als een staart.

Toen leek de vogel ineens expres vreemd.

Niet keurige schoonheid.

Meer iets dat je pas zag als je bleef staan.

Dat maakte het boeiend.

En uniek.

En ook een beetje irritant.

Want nu wilde het kind thuis naar lepels kijken.