De poster die te mooi was

De opdracht leek simpel: maak een reisposter voor een metropool.

Maak mensen nieuwsgierig.

Laat het karakter van de stad zien.

Dat derde punt was het probleem.

Ik ben het kind, en ik koos Shanghai, omdat de skyline eruitzag alsof iemand de toekomst had gestapeld.

Mijn eerste poster was mild gezegd nogal enthousiast.

Lichtjes.

Torens.

Een maan die veel te dramatisch achter een dak hing.

Mila keek ernaar en zei: "Je bent de stad aan het idealiseren."

Dat klonk gemeen, maar ze had gelijk.

Ik had alleen het glimmende deel gekozen.

Geen drukte.

Geen oude straat.

Geen verscheidenheid.

Alleen wow.

Mees zocht foto's van een markt, een park en een metrostation waar iedereen haast had.

Toen zag mijn poster er minder uit als reclame en meer als een plek.

Meester Bram vroeg wat we eigenlijk promoten.

Een vakantie?

Of begrip?

Sem zei dat begrip waarschijnlijk minder goede stickers opleverde.

Daar had hij helaas een punt.

We voegden een klein tekstvak toe over contrast.

Hoogbouw naast oude huizen.

Rustige thee naast piepende roltrappen.

Een immens plein naast een steeg waar twee fietsen al ruzie met elkaar lijken te hebben.

Daarna werd de poster beter.

Niet mooier.

Beter.

Het verschil is irritant, want mooier wint sneller applaus.

Aan het eind kwamen groep 6-kinderen langs.

Een jongen wees naar de markt en vroeg of het daar echt zo rook.

Ik wist het niet.

Ik was er nooit geweest.

Dus schreef ik erbij: gebaseerd op bronnen.

Dat voelde minder stoer dan een grote slogan.

Maar wel eerlijker.

Soms is een verre stad niet iets wat je bezit met een poster.

Soms mag je alleen voorzichtig kijken.