De bron met rode strepen

Voor het tweede deel van ons project kregen we drie bronnen.

Een reisblog.

Een tekst uit een museum.

En een oud hoofdstuk met veel woorden die vonden dat ze belangrijk waren.

Meester Bram zei dat je bij geschiedenis twee dingen tegelijk moet doen.

Respecteren wat je nog niet kent.

En durven bekritiseren wat niet klopt.

Dat vond ik nogal veel voor een woensdag.

Ik ben het kind, en in de museumtekst stond dynastie.

Een familie die lang regeert.

Daarbij stond ook filosoof, iemand die probeert na te denken zonder meteen te roepen.

Sem zei dat hij dus soms per ongeluk filosoof was.

Mila zette daar een vraagteken bij.

We lazen over boeddhisme, over deugdzaam leven en over wijsheid.

Dat deel was rustig.

Bijna alsof de tekst zelf op sokken liep.

Daarna kwamen zwaardere woorden.

Communisme.

Republiek.

Censuur.

Mensenrechten.

Ik merkte dat de klas stiller werd.

Niet bang stil.

Meer: dit zijn geen posterwoorden.

Meester Bram legde uit dat censuur betekent dat iemand informatie kan inperken.

Bij bekritiseren moet je bronnen soms afzetten tegen wat een overheid wil laten zien.

Mensenrechten schenden is dan geen schoolwoord meer.

Dan gaat het om echte mensen.

Daarom mochten we geen stoere grap onder dat stukje zetten.

Zelfs Sem knikte.

We schreven ook over bevolkingsgroei en moderniseren.

Over hoe eenheid soms handig klinkt, maar verschil ook beschermd moet worden.

Sinds mensenheugenis willen leiders symbolisch laten zien dat ze macht hebben.

Met muren.

Met pleinen.

Met beelden.

Met regels.

Aan het eind trok ik rode strepen door drie zinnen uit mijn kladversie.

Ze waren te makkelijk.

Alsof een heel land in een schoolschrift paste.

Dat past niet.

Misschien was dat de belangrijkste wijsheid van het project.