De hype rond de oude tune

De hype begon met een tune uit een oud kinderprogramma.

Meester Bram noemde het jeugdsentiment.

Wij noemden het: een liedje dat na tien seconden in je hoofd ging wonen en daar huur weigerde te betalen.

Ik ben het kind, en ik maakte een compilatie voor het schooljournaal.

Ouders mochten oude tv-fragmenten insturen.

Dat leverde amusement op.

Ook verwarring.

Een vader stuurde een soap waarin drie mensen boos naar een deur keken.

Een moeder stuurde een realityprogramma waarin iemand huilde om een taart.

Sem vond dat onuitwisbaar.

Mila vond dat wij voorzichtig moesten zijn met promoten.

Als wij alleen de grappigste stukjes lieten zien, konden we anderen aanzetten tot nadoen.

Vooral Sem.

Die had daar weinig nodig voor.

Ons item moest multimediaal worden: beeld, geluid en korte tekst.

De zendtijd was twee minuten.

Non-stop monteren dus.

Ik had niet verwacht dat twee minuten zo kort konden zijn.

Een bericht uit de ether zou vroeger bijzonder zijn geweest, zei meester Bram.

Nu klaagde iedereen als de wifi drie seconden ademde.

De impact van tv was veranderd.

Maar niet verdwenen.

Toen we de tune in de pauze draaiden, begonnen drie ouders meteen mee te zingen.

Alsof iemand een geheime knop had gevonden.

Sem keek alsof hij een wetenschappelijke ontdekking had gedaan.

Mila zei dat nostalgie sterk kan aanslaan.

Ik vond vooral dat volwassenen vreemd worden van muziek uit vroeger.

Aan het einde kozen we niet het hardste fragment.

Wel het fragment waar iedereen tegelijk om glimlachte.

Dat kon meer teweegbrengen dan geschreeuw.

En het bleef minder lang plakken aan je hersens.

Misschien moet goede tv niet alleen stimuleren, maar ook op tijd ophouden.