De screentest zonder glitter

Voor de presentator van het schooljournaal hielden we een screentest.

Dat klonk alsof er glamour bij hoorde.

In werkelijkheid stonden we naast een tafelkleed met vouwen en een lamp die zoemde als een boze mug.

Ik ben het kind, en ik moest de regie voeren.

Dat betekende vooral: zeggen waar iedereen moest staan zonder zelf bazig te klinken.

Moeilijker dan het lijkt.

De eindredacteur was Mila.

Zij had een lijst met criteria en een gezicht alsof criteria haar hobby waren.

Sem wilde presenteren met een zonnebril.

Hij zei dat dat bij zijn imago hoorde.

Mila zei dat kijkcijfers op school niet afhangen van zonnebrillen.

Daar moest ze de knoop doorhakken.

Geen zonnebril.

Wel duidelijke stem.

We moesten afstemmen op groep 5 tot en met 8.

Niet te kinderachtig.

Niet alsof we het achtuurjournaal waren en iemands pensioen gingen uitleggen.

Ik moest inschatten wie rustig bleef zodra de camera liep.

Mees deed het verrassend goed.

Niet luid.

Wel helder.

Sem vond dat te weinig spectaculair.

Mila vroeg of hij een persbureau was met klachtenservice.

Daar had hij even geen antwoord op.

We bekeken de opnames terug.

Sommige kandidaten keken steeds naar de grond.

Sommigen lachten te vroeg.

Een iemand zei drie keer hetzelfde woord en leek daar zelf ook teleurgesteld over.

Toch was niemand slecht.

Alleen niet iedereen paste bij deze rol.

Dat was het lastige aan regie voeren: je kiest niet de leukste persoon.

Je kiest wat werkt voor het programma.

Aan het einde stond Mees voor de camera.

Geen glitter.

Geen zonnebril.

Wel geloofwaardig.

Dat bleek op tv al behoorlijk veel.