Het nieuwsitem over de fietsenstalling

Ons schooljournaal begon met een nieuwsitem over de fietsenstalling.

Dat klinkt klein.

Tot je ziet hoe groep 8 over omgevallen fietsen kan praten alsof het wereldvrede betreft.

Ik ben het kind, en ik was verslaggever.

Mila deed de autocue op een laptop.

Ze typte langzaam, omdat Sem anders las alsof zijn tong een bus moest halen.

We wilden journalistiek bedrijven.

Dat had meester Bram gezegd.

Dus niet alleen: kijk, fietsen liggen scheef.

Wel: waarom liggen ze scheef, wie heeft er last van en wat zegt de schoolbeheerder?

Ik probeerde objectief te blijven.

Dat was lastig, want mijn eigen fiets lag onder drie andere fietsen en zag eruit alsof hij een nederlaag had geleden.

Mees verzamelde beeldmateriaal.

Close-up van een krom stuur.

Shot van de set in het technieklokaal.

Een interview met de schoolbeheerder, die duidelijk liever koffie had gehad dan camera-aandacht.

Sem wilde de reportage openen met dramatische muziek.

Mila zei dat dat kon choqueren.

Volgens Sem was het vooral visueel sterk.

Volgens mij was het vooral overdreven.

Als correspondent bij het fietsenrek moest ik uitleg geven zonder te zuchten.

Daarna moesten we filteren.

Niet elk grappig shot mocht erin.

Een brugklasser die struikelde over zijn eigen standaard knipten we eruit.

Dat was realistisch, maar niet netjes.

Aan het eind leek het schooljournaal ineens op een echt medium.

Niet groot.

Wel verantwoordelijk.

Meester Bram zei dat goede journalistiek soms begint met een fiets die verkeerd staat.

Sem fluisterde dat dat vast geen beroemde quote werd.

Maar ik vond hem irritant waar.