De deur die kraakte

Ik ben het kind, en ik dacht dat een repetitie vooral oefenen was.

Dat klopte.

Maar het was ook wachten op dingen die kwijt waren.

Het theatergezelschap van groep 6 had een decor nodig.

De ontwerper was Mila, omdat zij rechte lijnen kon tekenen zonder ruzie met haar potlood.

Het decor moest kleurrijk worden.

Een kasteelmuur.

Een keuken.

En een deur die eigenlijk een kartonnen doos was.

De auteur van het stuk kwam ook kijken.

Dat was juf Noor.

Zij zei dat de tekst niet langdradig mocht worden.

Dat leek mij verstandig.

Zelfs een verdwenen soep heeft grenzen.

De componist was Mees.

Die had drie noten bedacht voor spanning.

De geluidsman drukte op een tablet.

Daar kwam een geluidseffect uit.

KRAAAK.

Veel te hard.

De deur schrok er zelf bijna van.

Meester Bram wilde het afraden.

Maar de klas vond het geweldig.

Ik stak mijn hand op.

"Kan de deur half schrikken?" vroeg ik.

Toen probeerden we het zachter.

Kraak.

Dat was beter.

Het rekwisiet voor de soep was een lege pan.

Tip: kijk nooit in een lege pan als je honger hebt.

Dat maakt alles negatief.

Aan het eind lukte de deur precies op tijd.

Niet hard.

Niet saai.

Gewoon kraak.

Mila keek dolgelukkig.

Alsof karton eindelijk iets nuttigs had gedaan.