Niet helemaal beroemd

Op vrijdag was de première.

Dat is de eerste keer dat een theatervoorstelling echt voor publiek is.

Het publiek bestond uit ouders, groep 5 en twee kleuters die alles hardop uitlegden.

Dat hielp de spanning niet.

Ik ben het kind, en ik moest vooral de pan vasthouden.

Geen roem dus.

Tenzij je beroemd kunt worden als panhouder.

Vlak voor het begin moest iedereen de tekst nog een keer noteren op een kaartje.

Dat mocht niet zichtbaar zijn.

Dus natuurlijk keek iedereen ernaar.

Het plot was simpel.

De soep was weg.

Koning Bardo verdacht iedereen.

Dat was een beetje voorspelbaar.

Maar toen bleek de kok zelf de soep te hebben opgegeten.

De kleuters vonden dat logisch.

Na afloop kwam er applaus.

Toen nog meer.

Juf Noor fluisterde dat dit een ovatie was.

Ik vond het vooral veel handen tegelijk.

In de schoolkrant kwam een recensent kijken.

"De pers is er", fluisterde meester Bram.

Dat klonk alsof de pan nu extra stil moest zijn.

De recensent schreef later een recensie.

Er stond dat het stuk ontroerend was toen de kok sorry zei.

Er stond ook dat de pan overtuigend stil was.

Dat was lovend, denk ik.

Er stond geen negatieve zin over mijn panwerk.

Dat vond ik een goede recensie.

Meester Bram zei dat waardering niet altijd hard applaus hoeft te zijn.

Soms is het ook dat iemand precies oplet.

Ik keek naar de pan.

Die zei niets.

Nog steeds uitstekend gespeeld.