Zes plaatjes voor een zucht

Bij techniek mochten we een animatie creëren.

Dat klinkt groot.

Alsof je meteen een filmstudio nodig hebt.

Wij kregen een tablet, een stapel kaartjes en precies te weinig geduld.

Ik ben het kind, en ik werkte samen met Mees.

Onze stripfiguur heette Stip.

Stip had geen heldhaftige identiteit.

Stip was een rondje met schoenen.

Maar wel schoenen met karakter.

We wilden weergeven dat Stip schrok van een vallende gum.

Daarvoor moesten zes plaatjes samenhangen.

Eerst stond Stip gewoon.

Daarna keek Stip omhoog.

Daarna sprong Stip.

Daarna lag Stip plat.

"Gedetailleerd genoeg?" vroeg Mees.

Ik keek naar Stips gezicht.

Het was eigenlijk alleen een streep.

Dus ik ging illustreren alsof mijn potlood ineens een mening had.

Twee ogen erbij.

Een mond.

Een zweetdruppel.

De zweetdruppel moest paniek symboliseren.

Juf Noor zei dat beeld en beweging goed moesten combineren.

Anders werd het complex op een irritante manier.

Dat vond ik een volwassen zin, maar ze had gelijk.

Toen we de kaartjes snel achter elkaar filmden, leek Stip echt te bewegen.

Niet soepel.

Meer alsof Stip dacht: waarom overkomt dit mij?

Ik moest het filmpje interpreteren voor de klas.

Dat betekende volgens mij: zeggen wat iedereen net zag, maar dan netter.

Onze stijl was simpel.

Specifiek zelfs: rondje-met-schoenen-stijl.

Toch voelde Stip ineens volwaardig.

Niet omdat Stip knap getekend was.

Omdat Stip precies liet zien hoe een schrikmoment voelt.

Dat is blijkbaar wat strips kunnen verbeelden.

Een hele zucht in zes plaatjes.