De dag dat het plein smolt

Het kind vond warm best aardig.

Warm was goed voor ijsjes.

En voor blote armen.

Maar dit was geen gewoon warm.

Dit was snikheet.

Juf Noor noemde het een hittegolf.

De thermometer bij het raam keek trots.

En vervelend tegelijk.

Alsof die expres hoog wilde zijn.

Op de vensterbank stond de klassenplant slap te hangen.

De bladeren lagen omlaag.

Alsof zelfs groen moe kon zijn.

"Bijna verschroeien", zei Mila.

Dat klonk overdreven.

Maar het blad aan de rand was echt bruin.

De gevoelstemperatuur was volgens meester Otto nog hoger.

Dat betekende dat het warmer voelde dan de meter zei.

Het kind vond dat gemeen van voelen.

Alsof het weer vals speelde.

In de pauze mocht niemand rennen.

Dat was gunstig voor Sam.

Sam was toch al niet van plan snel te bewegen.

Hij liep alsof zijn schoenen plakten.

"Ik doe rustig om het plein te sparen", zei Sam.

Mila waaide zichzelf koelte toe met een werkblad.

Het blad plakte meteen aan haar arm.

Toen kreeg het kind een idee.

Niet voor de klas.

Voor de plant.

Met twee linialen, een werkblad en plakband maakte het kind een klein dakje.

Geen mooi dakje.

Meer een tent voor een zeer zielige komkommer.

Juf Noor zette er een bak water naast.

Iedereen mocht ook de polsen nat maken.

Het water voelde eerst als een prijs.

Daarna werd het gewoon water.

Ook best aardig.

Aan het einde rook het lokaal naar warme gymschoenen.

En naar potlood dat moe was.

Dat was extreem.

Misschien niet volgens het weerbericht.

Wel volgens de klas.

Thuis legde het kind het hoofd tegen de koele tafel.

De tafel zei niets.

Die begreep het.