Buikwoorden zonder gegiechel

Ik ben het kind, en ik wist al dat een klas heel volwassen kon doen.

Ongeveer tot iemand het woord ontlasting zei.

Toen keek iedereen naar de eigen tafel.

Dat hielp niet.

Je kon nog steeds zien dat iedereen het gehoord had.

Juf Noor bleef rustig.

"Dit zijn gewone lichaamswoorden", zei ze.

Ze tekende een orgaan op het bord.

Daarna nog een orgaan.

Het leek even alsof het bord vanbinnen werd.

Ze legde uit dat verteren betekent dat je lichaam eten afbreekt.

Soms gaat dat niet prettig.

Bij diarree gaat ontlasting te snel door je lichaam.

Bij verstopping juist te langzaam.

Dan kun je aandrang voelen zonder dat het makkelijk lukt.

Dat was informatie waar niemand stoer van werd.

Maar ook niemand hoefde er raar over te doen.

Juf wees naar een klein kaartje met het woord anus.

Dat is de opening waar ontlasting het lichaam verlaat.

Ze zei het net zo rustig als wanneer ze tafel of stoel zei.

Dat maakte het minder spannend.

Daarna vertelde ze over een bacterie.

Sommige bacteriën kunnen je ziek maken.

Andere helpen juist in je buik.

Mees stak een vinger op.

"Dus mijn buik heeft personeel?"

Juf Noor dacht even na.

"Heel klein personeel."

Ik vond dat een prima antwoord.

Aan het eind kregen we een werkblad.

Niemand giechelde meer.

Tenminste, bijna niemand.

Maar dat was ook vooruitgang.