De stip die niemand zag

Voor de sterrenavond moesten we een komeet waarnemen.

Dat stond tenminste op het bord.

In werkelijkheid moesten we vooral niet aan de telescoop draaien alsof het een stuur van een botsauto was.

Ik ben het kind, en ik had koude vingers.

De lucht boven het schoolplein was donker genoeg om belangrijk te lijken.

Meester Bram zei dat een komeet vaak een staart heeft van stof en gas.

Een meteoor is iets anders.

Die schiet de dampkring in en kan als een streep licht voorbij scheren.

Sem vroeg of je dan een wens mocht doen.

Mila zei dat dat geen wetenschappelijke methode was.

Sem zei dat wetenschap best flexibel mocht zijn.

We probeerden de hemel digitaal te vergelijken met een sterrenkaart op de tablet.

Dat was effectief totdat de tablet besloot dat mijn handschoen geen vinger was.

Mees wees naar een stipje.

Ik zag niets.

Daarna zag ik misschien iets.

Daarna zag ik vooral dat ik graag iets wilde zien.

Meester Bram zei dat waarnemen soms betekent dat je geduldiger moet kijken dan je zin hebt.

Dat vond ik gemeen waar.

Toen vond Mees een dunne veeg naast een stip.

Geen vuurwerk.

Geen film.

Meer een wazig krasje in het donker.

Het was zo vaag dat je je bijna moest afvragen of je hoofd het had verzonnen.

Toch werd iedereen stil.

Ik voelde me nietig.

Niet zielig nietig.

Ruimte-nietig.

Alsof het universum even liet merken dat wij met onze jassen en thermosbekers nogal klein waren.

Sem fluisterde dat hij alsnog een wens had gedaan.

Mila zei niets.

Dat vond ik haar meest wetenschappelijke reactie.