De schaduw achter het podium

Het fenomeen begon tijdens de decorles.

Op het gordijn achter het podium verscheen een schaduw.

Niet zomaar een vlek.

Een kolos van een hoofd met twee rare horens.

Ik ben het kind, en ik vond het angstaanjagend tot Sem fluisterde dat het leek op een boze broccoli.

Daarna werd het vooral onhandig eng.

Mila wilde de zaak analyseren.

Zij zei dat speculatie leuk is, maar bewijs beter.

Als ooggetuige kon ik melden dat de schaduw bewoog.

Mees zei dat dat een onheilspellend detail was.

Meester Bram zei dat onheilspellend misschien wat groot was voor half elf op dinsdag.

Toch voelde het gordijn even luguber.

Sinister zelfs, al klonk dat alsof we in een film zaten waarin niemand het licht aandoet.

We maakten een theorie.

Misschien was het denkbeeldig.

Misschien kwam het door de zon.

Misschien was het een wezen uit de opslagruimte.

Dat laatste was kansloos, maar Sem vond dat een verhaal zonder wezen minder ambitie had.

We gingen achter het podium kijken.

Daar lag een masker dat groep 8 vorig jaar had moeten vervaardigen voor de musical.

Vervaardigen klonk netter dan knutselen met te veel lijm.

Het masker hing aan een touwtje voor een bouwlamp.

De beweging was mensenwerk.

Geen vloek.

Geen monster.

Gewoon iemand die het touwtje aan de verkeerde haak had gehangen.

Het patroon leek willekeurig, maar het kwam door de ventilator.

Mila glimlachte alsof ze het raadsel persoonlijk had verslagen.

We konden het verklaren.

En daarmee ontrafelen.

Dat was bijna jammer.

Een onvoorstelbaar mysterie is leuker voordat je het verlengsnoer ziet.