De verdwijntruc van de mascotte

De mascotte van de sportdag was weg.

Voor Sem heette dat: van de aardbodem verdwijnen.

Dat was knap, want het ding was felgroen en bijna even groot als een koelkast.

Ik ben het kind, en ik zag de chaos ontstaan.

Groep 6 schreef zelfs kidnappen op het bord.

Meester Bram zei meteen dat we dat woord niet letterlijk gingen gebruiken.

Het ging om schuimrubber met ogen.

Geen misdaad.

Toch was iedereen verbijsterend serieus.

Mila vond de verdwijning fascinerend.

Sem vond vooral dat het lot van de sportdag nu in onze handen lag.

Dat zei hij met een blik alsof hij op een filmposter hoorde.

We vonden een indicatie bij de gymdeur: groene pluisjes.

Vermoedelijk van het pak.

Of van een buitenaardse broccoli, zei Sem.

Mila negeerde hem professioneel.

In het speurplan stond dat de dader ons misschien wilde om de tuin leiden.

Bij de kleedkamers hing een briefje: zoek waar kampioenen zich ophouden.

Dat klonk legendarisch.

Het bleek de prijzenkast.

Daar lag geen mascotte.

Alleen een oude beker en een spinnenweb dat duidelijk al jaren geen zin had in sport.

We voelden ons bedotten.

Toen zag Mees de spiegelwand.

In de spiegel leek de groene staart rechts te liggen, maar die lag links achter het gordijn.

Een illusie dus.

Geen fictie, geen drama, alleen een spiegeltruc.

De schoolbeheerder had het pak daar verstopt voor de opening.

Hij wilde een verrassing.

Die was gelukt.

Misschien iets te goed.

Sem zei dat de mascotte nu beroemd was.

Mila zei dat beroemdheid snel overgaat als je naar zweet ruikt.