Het briefje van de plant

Op woensdag lag er een briefje in de plantenbak.

Niet naast de plantenbak.

Erin.

Tussen de aarde en een verdwaalde gum.

Het kind pakte het voorzichtig op.

Op het briefje stond: IK WIL LIMONADE.

Met twee uitroeptekens.

Dat vond het kind veel voor een plant.

Mila keek naar de plant.

De plant zei niets.

Dat was zijn gewoonte.

Sam boog dicht naar het blad.

"Wonderlijk", zei hij.

"Planten schrijven niet", zei Mila.

"Misschien alleen op woensdag", zei Sam.

Het kind vond dat onzinnig.

Maar ook leuk.

Juf Noor las het briefje hardop.

Toen keek ze naar de klas.

"Wie heeft deze nonsens bedacht?"

Niemand zei iets.

Dat maakte het meteen verdachter.

Onder het potje lag nog een briefje.

IK LUST GEEN WATER MEER.

Mila begon te lachen.

Sam keek te onnozel naar het raam.

Veel te onnozel.

Dat was bijna bewijs.

"Sam", zei juf Noor.

"Ja?"

"Is de plant boos op water?"

Sam dacht lang na.

"Hij wil groeien met smaak."

De klas lachte.

De humor zat vooral in Sams gezicht.

Juf Noor gaf de plant gewoon water.

Heel langzaam.

Alsof de plant kon wennen aan teleurstelling.

Geen limonade.

Daarna mocht Sam een echt briefje schrijven.

Aan de plant.

SORRY VOOR DE LIMONADE.

Het kind keek naar de bladeren.

Ze bewogen een beetje.

Door de tocht.

Waarschijnlijk.

Toch bleef het kind zich verwonderen.

Heel even leek de plant tevreden.