Blog uit een nacht zonder nacht

Dag blog,

Vandaag moest ik doen alsof ik op reis was.

Voor taal.

Iedereen kreeg een plek.

Ik kreeg de Noordpool.

Niet echt de Noordpool.

Een blad papier met "Noordpool" erop.

Maar toch.

Ik schoof mijn stoel iets dichter naar de verwarming.

Voor de sfeer.

Ik schreef dat ik met nomaden rondtrok.

Nomaden blijven niet altijd op één plek wonen.

Dat vond ik handig.

Ook een beetje vermoeiend.

Je moet steeds weten waar je mok is.

Als je tent naast iemand staat die snurkt, trek je verder.

Daarna schreef ik over een ijzig jachtgebied.

Niet omdat ik zelf wilde jagen.

Meer omdat het woord in mijn bronnen stond.

Ik moest ook het woord bloggen gebruiken.

Dat was makkelijk.

Want dit was zogenaamd mijn blog.

Toen kwam het moeilijkste stuk.

De poolnacht.

Dat is een tijd waarin de zon niet opkomt.

Ik probeerde me dat voor te stellen.

Een ochtend zonder ochtend.

Een pauze zonder licht.

Mijn potlood werd er bijna stil van.

Ik tekende een raam.

Daarachter bleef alles donker.

Zelfs om twaalf uur.

Daarna las ik over de middernachtzon.

Dan blijft de zon juist midden in de nacht te zien.

Dat is bijna valsspelen van de zomer.

Ik tekende een zon boven een bed.

Daaronder tekende ik mezelf.

Met boze wenkbrauwen.

Omdat slapen met zon oneerlijk is.

Sam keek mee.

"Dan kun je nooit slapen", zei hij.

"Jawel", zei ik.

"Je doet gewoon je ogen dicht."

Dat klonk slim.

Tot ik het zelf probeerde na school.

Met mijn lamp aan.

Na drie minuten deed ik hem uit.

Sommige proefjes hoef je niet lang te doen.

Mijn kamer werd meteen gewoner.

En eerlijk gezegd ook beter.

Groet, Het kind