Het optreden zonder gouden ketting

Op vrijdag mochten we optreden in de aula.

Sem zei dat een rapper een statussymbool nodig had.

Hij had een plastic gouden ketting uit de verkleedkist.

Mila zei dat roots belangrijker waren dan glimmen.

Sem keek naar de ketting alsof die net persoonlijk was aangevallen.

Ik ben het kind, en ik moest het eerste couplet doen.

Mijn tekst ging over de straat naar school.

Niet spectaculair.

Wel mijn route.

De gastdocent zei dat roots niet altijd groot of beroemd hoeven zijn.

Het kan ook de stoeptegel zijn waar je elke dag bijna over struikelt.

Voor het optreden maakten we een clip op het schoolplein.

Geen dure camera.

Gewoon juf Noor met een tablet en veel geduld.

Sem wilde een publiekstrekker in beeld: hijzelf op een bankje.

Mila zei dat dat meer publiekduwer was.

Toen de muziek begon, voelde mijn keel dicht.

De beat liep door.

Dat is gemeen aan beats.

Ze wachten niet tot jij innerlijk klaar bent.

Ik zette toch in.

Eerst te zacht.

Daarna beter.

De woorden vielen in het ritme.

Niet perfect.

Wel echt.

Bij het refrein deed groep 6 mee.

Dat had niemand gepland.

Het werd geen doorbraak in de carrière van iemand.

Geen platenmaatschappij stond buiten met bloemen.

Maar na afloop vroeg een kind uit groep 5 of wij nog een keer kwamen.

Sem fluisterde dat dit dus onze fanbase was.

Ik vond een fanbase van een persoon eerlijk gezegd al behoorlijk veel.