De brief aan de volgende groep 8

We maakten een tijdcapsule voor de volgende groep 8.

Geen metalen buis in de grond.

Gewoon een stevige doos in de kast van meester Bram.

Dat voelde minder filmachtig, maar waarschijnlijk droger.

Ik ben het kind, en ik moest een brief schrijven aan een generatie die bijna naast ons zat.

Volgend jaar is niet ver.

Nabij, schreef Mila op het bord.

Toch voelde het vreemd.

Alsof wij al bijna geschiedenis waren.

Sem stopte er een kapotte gum in.

Hij zei dat die symbool stond voor doorzettingsvermogen.

Ik zei dat die vooral kapot was.

Voor mijn brief moest ik nadenken over toekomstperspectief.

Wat wil je doorgeven?

Wat hoop je dat verandert?

Wat moet blijven?

Ik schreef dat de klas kan transformeren zonder iemand kwijt te raken.

Dat klonk te groot.

Dus schreef ik eronder: laat niemand alleen bij gymteams kiezen.

Dat was duidelijker.

Mila schreef: de tijd is rijp voor minder haast in de gangen.

Sem schreef dat ze vooral de tijd moesten nemen voor goede snacks.

Dat was zijn bijdrage aan de wereld.

Meester Bram vroeg of onze doos ingenieus moest worden dichtgemaakt.

Nee, zei Mila.

Als niemand die open krijgt, hebben we niets aan onze wijsheid.

We plakten de doos dicht met breed tape.

Niet te veel.

De inhoud was niet spectaculair.

Een brief.

Een rooster.

Een foto van het plein.

Een gum met een twijfelachtige boodschap.

Toch voelde het belangrijk.

Later was ineens niet groot en ver weg.

Later zat in een doos op ooghoogte.

Te wachten tot iemand die openmaakte.