Het debat over later

Meester Bram tekende een lijn op de vloer.

Links stond: pessimistisch.

Rechts stond: optimistisch.

In het midden stond: ik wil eerst lunch.

Dat had Sem erbij gelegd met een broodzakje.

Ik ben het kind, en we moesten positie kiezen bij stellingen over later.

Wordt school ooit helemaal virtueel?

Mila ging niet helemaal naar rechts.

Volgens haar was een virtuele les handig, maar pauze door een scherm onrealistisch.

Sem ging wel naar rechts.

Hij zei dat een whizzkid vast een oplossing ging produceren.

Toen vroeg meester Bram of doemdenken hetzelfde is als kritisch nadenken.

Dat werd stil.

Doemdenken is verwachten dat alles misgaat.

Kritisch nadenken is kijken welke factor belangrijk is.

Dat verschil vond ik nuttig.

Ook lastig, want soms klinkt een pessimistisch kind gewoon slimmer.

We spraken over een toekomstvisie voor onze school.

Meer groen op het plein.

Minder verspilling.

Misschien robots voor corvee, al vond meester Bram dat verdacht populair.

Sem noemde dat een utopie.

Mila zei dat een utopie mooi is, maar vaak onrealistisch zodra iemand het rooster moet maken.

De prognose van onze klas was dus gemengd.

Op termijn kan er veel veranderen.

Maar niet alles tegelijk.

Ik stond uiteindelijk net rechts van het midden.

Voorzichtig optimistisch.

Niet omdat later vanzelf goed wordt.

Omdat je later ook een beetje maakt.

Met keuzes.

Met tijd.

En helaas waarschijnlijk nog steeds met corvee.