Briefje voor de verzorgtas

Lieve mama,

De verzorgtas is weer terecht.

Ik schrijf het maar meteen.

Anders vraag je straks drie keer: echt?

Ja.

Echt.

We waren in de schooltuin.

De grond was nat.

Mijn schoenen maakten zachte plakgeluiden.

Mila viel naast het pad.

Niet hard.

Wel met zand op de knie.

Juf Noor wilde haar verzorgen.

Daarvoor had ze de tas nodig.

Pleister.

Doekje.

Een klein tubetje zalf.

Dat is een medicijn voor je huid.

Alleen was de tas weg.

Op de plek bij de bank lag niets.

Alleen een blad.

Verloren tussen scheppen en gieters.

Ik dacht eerst: dat is onhandig.

Juf Noor dacht harder.

"Wie zag de tas het laatst?" vroeg ze.

Niemand wist het.

De tas leek verdwenen.

Mila keek naar haar knie.

"Ik bloed niet eens veel", zei ze.

Dat was waar.

Maar zand op je knie voelt groot.

We zochten bij de planten.

Bij de kraan.

Bij de compostbak.

Daar rook het heel noodzakelijk.

Niet lekker.

Wel duidelijk.

Toen zag ik iets roods bij het hek.

Eerst dacht ik: jas.

Toen zag ik de tas aan het hek hangen.

Aan één hengsel.

Alsof de tas pauze had.

"Gevonden!" riep ik.

Juf Noor maakte de knie schoon.

Mila keek de andere kant op.

Dat hielp blijkbaar.

Mila kreeg een pleister.

De zalf bleef dicht.

Dat was goed nieuws.

Sommige medicijnen zijn fijner als je ze niet nodig hebt.

Groetjes van het kind