De leesliniaal

Mijn leesliniaal is weg.

Op het etiket staat het kind.

Dus die hoort bij mij.

Dat klinkt klein.

Maar niet voor mij.

De liniaal is mijn hulpmiddel.

Door het blauwe strookje blijft de zin rustig.

Zonder strookje springen woorden sneller.

Niet echt.

Wel in mijn hoofd.

Vandaag moet ik hardop lezen.

Voor de klas.

Met mijn boek rechtop.

Dat is al genoeg gedoe.

Daarom is de liniaal broodnodig.

Misschien niet voor iedereen.

Voor mij wel.

Ik zoek in mijn laatje.

Potlood.

Gum.

Een propje met niks erop.

Geen liniaal.

Ik mis het blauwe randje meteen.

Juf Noor komt naast mijn tafel.

"Heb je behoefte aan hulp?" vraagt ze.

Ik knik.

Dat is korter dan uitleggen.

"Is deze noodzakelijk?" vraagt ze.

"Vandaag wel."

Sam kijkt op.

Sam heeft geen liniaal nodig.

Maar Sam zoekt wel mee.

"Ik zag iets blauws bij de kast."

Bij de kast ligt een strookje.

Niet mijn liniaal.

Alleen een verpakking.

Onnodig blauw.

Dat vind ik gemeen van een verpakking.

Dan tilt Sam mijn leesboek op.

Daaronder ligt de liniaal.

Plat en stil.

Alsof die nooit spoorloos was.

"Nuttige plek", zegt Sam.

"Domme plek", zeg ik.

Maar ik pak de liniaal voorzichtig.

Eerst lijkt die waardeloos plastic.

Tot je die mist.

Dan is die onmisbaar.

Ik schuif die onder de eerste zin.

De woorden blijven waar ze horen.

Ik adem uit.

Begin maar.