De jas met de button

Het kind had donderdag een fotoshoot op school.

Niet met rookmachines.

Gewoon in de gymzaal.

Met een wit scherm.

En een lamp die te blij keek.

Maar toch.

Thuis lag er een colbert op de stoel.

Tweedehands, zei mama.

Dat betekende dat iemand anders het eerst had gedragen.

Misschien naar een feest.

Misschien naar een saaie vergadering.

Dat wist niemand.

Het colbert was donkerblauw.

Eén mouw was een beetje versleten.

Aan de borst zat een kleine button.

Daarop stond: IK BEN ER.

Het kind vond dat nogal duidelijk.

"Even passen", zei mama.

De schouders zaten goed.

De pantalon niet.

Die zakte bijna naar de knieën.

"Dat is mode", zei mama.

"Dat is gevaarlijk", zei het kind.

Op school keek Sam meteen naar de button.

"Ben je er?" vroeg hij.

"Voorlopig wel", zei het kind.

Mila vond de outfit netjes.

Dat hielp.

Eerst voelde het kind zich onzeker.

Alsof iedereen alleen naar de mouw keek.

Of naar de speld bij de broek.

Die speld was klein.

Maar voelde beroemd.

Maar bij de foto zei de fotograaf: "Mooi rechtop."

Het kind ging vanzelf iets rechter staan.

Niet omdat het colbert nieuw was.

Dat was het juist niet.

Maar de button glom klein.

En de mouw mocht best versleten zijn.

Op de foto stond het kind zelfverzekerd.

Met een broek die bleef zitten.

Dankzij een speld.

Die deed het werk stil.