De kaart met groene stilte

Ik ben het kind, en ik dacht dat een expeditie altijd met modderlaarzen begon.

Onze expeditie begon met een kaart op het digibord.

Dat was droger.

De kaart liet een natuurreservaat zien.

Een gebied waar dieren en planten beschermd worden.

Het lag zo afgelegen dat de dichtstbijzijnde winkel niet eens op de kaart paste.

De gids in de video was lokaal opgegroeid.

De gids kende de paden zonder dat de paden bordjes nodig hadden.

We mochten het gebied op de kaart verkennen.

Niet met schoenen.

Met ogen.

We moesten observeren wat er in het leefgebied gebeurde.

Niet zomaar kijken.

Echt kijken.

Ik zag een inheems vogeltje tussen de bladeren.

Dat betekent dat het daar van nature hoort.

Mees zag eerst alleen groen.

Daarna ook een nest.

Toen werd groen ineens minder saai.

De gids vertelde over houtkap.

Als te veel bomen verdwijnen, verliest een dier het leefgebied.

Daarom werkten mensen daar duurzaam.

Ze gebruikten lokaal hout alleen als het verantwoord was.

Bij een opvangcentrum werden jonge dieren verzorgd.

Dat moest diervriendelijk gebeuren.

Geen knuffelfoto's voor toeristen.

Gewoon rust.

De klas moest daarna communiceren wat we hadden gezien.

Ieder groepje maakte één korte zin.

Onze zin werd: ongerept is niet leeg.

Juf Noor keek blij.

Ik vond vooral dat wij ineens heel officieel klonken.