De held van de limonade

Het schoolfeest had een limonadetafel.

Dat klinkt ongevaarlijk.

Tot twintig bekers tegelijk besluiten om maatschappij in het klein te worden.

Ik ben het kind, en ik zag de tafel kantelen.

Niet spectaculair.

Meer langzaam en onthutsend.

Alsof de tijd even vroeg: weet je het zeker?

Iedereen riep iets.

Sem riep: "Pas op!"

Mila riep: "Mijn schoenen!"

Mees moest in actie komen voordat iemand wist wat het plan was.

Mees pakte de rand van de tafel vast.

Ik schoof de lege kratten eronder.

Samen hielden we de kan tegen.

Geen heldendaad met vuur.

Geen astronomisch gevaar.

Wel vijf liter rode limonade die geducht richting de kabels keek.

Meester Bram trok de stekker van het geluid eruit.

Daarna was het stil.

Heel stil.

Behalve de druppels.

De rode plas bleef precies voor de tafel liggen, alsof die zelf ook schrok van de plannen.

Juf Noor zei dat dit buitengewoon snel was opgelost.

Sem fluisterde dat wij mochten triomferen over ranja.

Ik voelde geen bravoure.

Meer natte mouwen.

Toch vond ik Mees even onverschrokken.

Niet omdat die geen angst had.

Omdat die sneller dacht dan de paniek.

Later kreeg niemand een lauwerkrans.

Gelukkig.

Die zou ook plakken.

Maar het was verbluffend hoe een bijna-ramp verandert in een verhaal zodra iedereen weer lacht.