De gum die geluk bracht

Voor de rekentoets had Sem een talisman meegenomen.

Een blauwe gum.

Volgens hem kon je daarmee wind mee hebben.

Dat zei hij echt zo, alsof grammatica vandaag vrij had.

Ik ben het kind, en ik begreep meteen wat beren op de weg zien betekende.

Breuken.

Kommagetallen.

Meester Bram die zei: lees goed.

Mijn aanleg voor rustig blijven was beperkt.

Mila was van nature stressbestendig.

Tenminste, zo leek het.

Zij zat bewust rechtop en ademde alsof ze les had gehad van een berg.

Ik zat te tobben over vraag drie.

Toen brak mijn potloodpunt.

Rampspoed, dacht ik.

Noodlot vond ik te groot voor een potloodpunt.

Kleine rampspoed, maar toch.

Sem schoof zijn blauwe gum naar mij.

"Voor tegenslag", fluisterde hij.

Ik wilde zeggen dat je geluk niet kunt afdwingen.

Maar ik pakte de gum wel.

Soms wil je principes bewaren voor na de toets.

De gum maakte mij niet slimmer.

Maar die zorgde dat ik opnieuw begon.

Dat had wel uitwerking op mijn hoofd.

Minder paniek.

Meer stap voor stap.

Na afloop bleek ik geen tien te hebben.

Sem ook niet.

Mila wel bijna, natuurlijk.

Ik wilde haar succes niet te hard gunnen.

Toch moest ik toegeven dat ze ervoor had gewerkt.

Geluk kon vandaag niet alleen afhangen van een gum.

Ook van oefenen.

Van ademhalen.

Van iemand die een talisman uitleent.

Ik gaf de gum terug.

Sem zei dat hij nu nog krachtiger was.

Dat vond ik overdreven.

Maar ik zei niets.

Sommig bijgeloof moet je niet meteen omver rekenen.