Het lot in de vensterbank

Bij toeval vond ik een lot in de vensterbank.

Niet voor geld.

Voor de boekenmarkt op school.

Ik ben het kind, en mijn eerste neiging was: houden.

Dat is niet netjes, maar wel snel.

Op het lot stond nummer 17.

Mila zei dat ze altijd geluk had met 17.

Sem zei dat dat bijgeloof was.

Daarna raakte hij zijn gum kwijt, dus zijn bewijsvoering was matig.

Juf Noor zei dat fortuin soms gewoon een samenloop van omstandigheden is.

Een lot ligt ergens.

Jij ziet het.

Niemand anders kijkt.

Dat klinkt minder magisch, maar wel eerlijker.

We moesten achterhalen van wie het was.

Mees dacht aan de buitenkans: misschien was er geen eigenaar.

Dan konden we winnen.

Ik voelde mezelf al glunderen.

Bijna.

Toen kwam Sara binnen en zocht onder alle tafels.

Haar broertje had het lot gekregen dankzij zijn volle spaarkaart.

Ik voelde mijn voorspoed meteen kleiner worden.

Sara was opgetogen toen ze het lot terugkreeg.

Echt gemeend ook.

Niet beleefd-gemeend.

Warm-gemeend.

Later won nummer 17 een stapel strips.

Even leek Sara in groot geluk te verkeren.

Ik moest accepteren dat geluk soms langs jou heen loopt en alsnog fijn kan zijn.

Sara liet ons allemaal kiezen uit de stapel.

Dat was weelde op tafelhoogte.

Heel even zat ik gelukzalig met een strip in mijn handen.

Mijn welbevinden bleek afhankelijk van drie plaatjes en een grap over een draak.