De club onder de tafel

Het kind kreeg een uitnodiging op groen papier.

Daar stond op: BIJEENKOMST OM 12.15.

Onder de tafel bij de leeshoek.

Dat was een vreemde plek voor een bijeenkomst.

Maar ook precies daarom goed.

In de pauze kropen vier kinderen half onder de tafel.

Niet helemaal.

Groep vijf is groter dan je denkt.

Mees zei dat de groep een bende ging oprichten.

"Geen echte bende", zei het kind meteen.

"Meer een club."

Dat klonk minder alsof iemand later moest sorry zeggen.

De leden kregen allemaal een taak.

Iemand maakte een naam.

Iemand bewaakte de koekjes.

Dat was geen officiële taak.

Wel een populaire.

Er moest ook een regel komen.

Geen kruimels in boeken.

Iedereen vond dat streng maar eerlijk.

Toen vroeg iemand wie er lid mocht worden.

Eerst zei niemand iets.

Dat is vaak het begin van gedoe.

Aan de andere kant van de leeshoek zat een nieuw kind.

Alleen met een boek.

Niet verdrietig.

Maar ook niet gezellig druk.

"We kunnen ook niemand meer vragen", fluisterde iemand.

Het kind voelde dat woord niemand hangen.

Buitensluiten klinkt hard.

Maar soms begint het zacht.

Gewoon door niets te doen.

Het kind schoof de uitnodiging naar het nieuwe kind.

Het groene papier gleed scheef over de vloer.

Dat zag niet heel officieel uit.

"Wil je lid worden?" vroeg het kind.

Het nieuwe kind keek naar de tafel.

Daarna naar de koekjes.

"Is koekjesbewaker nog vrij?"

Iedereen keek naar de huidige koekjesbewaker.

Die zuchtte diep.

Heel professioneel.

"Assistent dan", zei die.

De bende werd dus een club.

Met vijf leden.

En anderhalve koekjesbewaker.