De foto die bijna won

De schoolkrant wilde een nieuwsfoto van de sportdag.

Actueel, zei juf Noor.

Dus niet drie weken later, als iedereen alweer vergeten was dat groep 7 modder had ingeademd.

Ik ben het kind, en ik mocht een plaatje schieten.

Dat klonk stoerder dan gewoon klikken.

Meester Bram gaf mij een statief.

Daardoor voelde alles meteen professioneel.

Zelfs mijn boterham in mijn tas.

"Onze persfotograaf", zei Mees.

Dat was overdreven, maar ik ging rechter staan.

Ik moest eerst scherpstellen.

Daarna letten op de compositie.

Wat stond waar in beeld?

Wie keek waarheen?

En waarom stond Sem met een banaan alsof hij sponsor was?

Mees wilde poseren bij de finish.

Dat leverde een fotogeniek kiekje op.

Maar het vertelde weinig.

Toen viel Mila bijna in de modder en ving zichzelf op aan een pion.

Geen ramp.

Wel een moment.

Vastleggen, dacht ik, en ik klikte precies toen iedereen tegelijk keek.

In de redactie moesten we de selectie maken.

Mijn foto was grappig.

Een andere foto liet beter zien hoe de klas elkaar hielp.

De nieuwswaarde was dus niet automatisch: wie ziet er het gekst uit?

Dat vond ik jammer voor de banaan.

Mijn standpunt veranderde toen ik langer keek.

We kozen de helpfoto om te publiceren.

Mijn modderfoto kwam klein onderaan.

Bijschrift: bijna nieuws.

Ik vond dat eigenlijk heel eerlijk.

Soms wint niet de hardste flits, maar de foto die iets laat kloppen.