De vergadering met drie meningen tegelijk

De buurtvergadering was in de aula.

Dat maakte het niet rustiger.

Stoelen in rijen zorgen er blijkbaar voor dat mensen harder discussiëren, alsof de stoelrug voor extra moed zorgt.

Ik ben het kind, en onze klas mocht notulen maken.

Dat klinkt alsof je alleen schrijft.

In werkelijkheid probeer je bij te houden wie boos is, waarom, en of iemand al drie keer hetzelfde punt heeft gemaakt.

Het ging over een leeg grasveld.

Een groep wilde er een buurtmoestuin.

Een andere groep wilde parkeerplaatsen.

Een derde groep wilde vooral dat de andere twee groepen ophielden met zuchten.

Mila schreef 'inspraakronde' bovenaan haar blad.

Sem schreef 'wedstrijd zonder bal'.

Een omwonende vertelde dat haar kinderen nergens veilig konden spelen.

Een andere betrokkene zei dat winkels klanten kwijtraakten als parkeren lastiger werd.

Ik merkte dat allebei waar kon zijn.

Dat is irritant aan echte problemen.

Ze zijn niet netjes verdeeld in goed en fout.

Meester Bram vroeg ons later welke oplossing in een behoefte zou voorzien.

Ik zei: misschien meerdere, maar niet voor dezelfde mensen.

Dat vond hij een antwoord.

Geen fijn antwoord, maar wel een antwoord.

Aan het eind stelde iemand een kleiner plan voor.

Half moestuin, half parkeerplaats, met een pad ertussen.

Niet perfect.

Wel bespreekbaar.

De sfeer werd minder scherp.

Zelfs Sem stopte met sportcommentaar fluisteren.

Op de terugweg zei Mila dat democratie waarschijnlijk vaak gewoon lang zitten is.

Ik vond dat een treurige definitie.

Maar na anderhalf uur aula ook behoorlijk overtuigend.