De flat met de gouden spiraal

Voor techniek moesten we een appartementencomplex ontwerpen.

Niet zomaar een blokkendoos.

Een gebouw dat functioneel was en toch niet leek op een koelkast met ramen.

Ik ben het kind, en ik maakte het exterieur.

Mila deed het interieur, omdat zij zelfs een gangkast persoonlijkheid kon geven.

Sem wilde een gouden spiraal langs de gevel.

Decoratief, zei hij.

Aandachttrekkend, zei Mila.

Belachelijk duur, zei ik, hoewel ik geen idee had wat gouden spiralen kosten.

Meester Bram gaf ons een bouwvoorschrift.

De ingang moest rolstoelvriendelijk zijn.

De ramen moesten licht binnenlaten.

De vorm moest in harmonie met de straat blijven.

Dat laatste vond Sem vaag.

Hij zei dat zijn spiraal best harmonieus kon zijn als iedereen eraan wende.

We zochten een inspiratiebron in de buurt.

Een oude zuil bij de bibliotheek had een patroon van steentjes.

Een mozaïek.

Daarvan maakten we een gevelrand.

Egaal aan de ene kant, geometrisch aan de andere.

Niet saai, wel rustig.

Mila wilde het trappenhuis organisch laten lopen, als een slingerende lijn.

Ik zei dat mensen ook gewoon boven wilden komen zonder zeeziek te worden.

Uiteindelijk werd de trap minder wild.

Dynamisch, maar niet dronken.

We mochten elke voordeur individueel decoreren met een kleurvlak.

Ons plan ging ook over renoveren.

De oude flat hoefde niet radicaal weg.

Je kon onderdelen bewaren en betere delen toevoegen.

Dat vond ik best idealistisch klinken.

Maar ook logisch.

Niet alles wat oud is, is klaar.

Soms moet je een gebouw alleen weer laten zien waarvoor het bedoeld was.