Het dier dat bijna tak was

In het biologielokaal stond een terrarium.

Daarin zat volgens meester Bram een dier.

Volgens mij zat er vooral een tak met ambitie.

Ik ben het kind, en ik moest goed kijken.

Het dier had camouflage.

Niet gewoon een beetje bruin.

Meer: ik ben officieel onderdeel van deze boom.

De schutkleur werkte zo goed dat Mees eerst naar het verkeerde takje zwaaide.

Op het kaartje stond het land van herkomst.

Daar kwam ook de natuurlijke vijand voor.

Daarom moest het dier kunnen camoufleren.

Dat klonk logisch.

Als iemand jou wil opeten, is onzichtbaar worden best een fatsoenlijk plan.

Verderop zat een hagedis met geschubde huid.

Die was koudbloedig.

Niet gemeen.

Alleen afhankelijk van warmte.

Een schildpad had een pantser.

De schildpad keek afschrikwekkend zonder iets te doen.

Dat is talent.

Mila vroeg of een albino dier ook schutkleur heeft.

Meester Bram zei dat dat soms juist lastig is.

Een albino valt sneller op.

Bij de kikker stond amfibie.

Die kan in water en op land leven.

Een carnivoor eet vlees.

Een herbivoor planten.

Een omnivoor allebei.

Ik vond omnivoor het meest menselijk.

Naast het terrarium hing een doorschijnend plaatje van een dier zonder wervelkolom.

Ongewerveld dus.

Bijna transparant.

Alsof iemand was vergeten het binnenwerk geheim te houden.

Buitenissig betekende vandaag niet eng.

Meer: beter kijken dan je gewend bent.