De rups met plannen

Onze klas had een bak met rupsen.

Dat klinkt rustiger dan het was.

Rupsen eten alsof sla haast heeft.

Ik ben het kind, en ik hield het logboek bij.

Mila vond de rupsen aanhankelijk.

Dat was naïef.

Ze hielden niet van ons.

Ze hielden van bladeren.

Toch was het bijzonder om ze te zien ondergaan wat meester Bram metamorfose noemde.

Eerst kropen ze rond.

Daarna hingen ze stil.

Toen werden ze pop.

Alsof ze een geheime verbouwing deden zonder bouwvergunning.

Mees wilde elke dag imiteren hoe een rups liep.

Dat was excentriek, maar wel precies.

Op een poster stond dat sommige dieren met kleur kunnen imponeren.

Andere dieren proberen juist te verleiden met geur of beweging.

Niet romantisch zoals in films.

Meer biologisch ongemakkelijk.

Een dier zoekt een partner om zich voort te planten.

Dat zei juf Noor netjes.

Niemand maakte er langer dan twintig seconden rare geluiden bij.

Een vlinder kwam als eerste uit.

Minuscuul, nat en vastberaden.

De vleugels moesten nog drogen.

Ik vond dat uitzonderlijk spannend voor iets dat bijna niets deed.

Buiten zwermen soms vlinders tegelijk, vertelde meester Bram.

Hier was het er maar een.

Toch leek het lokaal even groter.

Onmetelijk zelfs, maar dat was misschien overdreven.

De vlinder deed de vleugels open.

Niet voor ons.

Gewoon omdat de vlinder klaar was met rups zijn.