De slaaphoek van lokaal drie

Vrijdag mocht lokaal drie een leesmiddag houden.

Met kussens.

Dat was belangrijk.

Een boek zonder kussen voelde als soep zonder lepel.

Iedereen nam iets mee.

Mila kwam met een slaapzak.

Sam met een zak chips.

Dat was geen kussen.

Wel populair.

Het kind sleepte een dik kussen mee.

Juf Noor zette de leeshoek klaar.

Er lag een mat.

Er stond een lage bank.

"Vandaag is dat onze slaapbank", zei juf.

In de bouwhoek had iemand van dozen een hoogslaper gemaakt.

Niet om echt in te liggen.

Alleen voor knuffels.

Bovenin zat de klas-uil.

Die heette Oe.

Oe keek streng.

Alsof iedereen te hard ademde.

Na het lezen mochten ze tien minuten stil liggen.

Niet slapen.

Gewoon rust.

"Dus een dutje doen?" vroeg Sam.

"Bijna", zei juf Noor.

Mila lag al met haar jas als deken.

Sam zei dat hij alleen ging maffen voor onderzoek.

Twee minuten later was hij onder zeil.

Echt onder zeil.

Zijn jas lag half over zijn hoofd.

Het kind keek naar het plafond.

De lampen waren uit.

Buiten schoof een wolk voor de zon.

De klas werd zacht.

Zelfs de stoelen leken minder hard.

Juf Noor fluisterde zacht.

"Wie wil, mag een uiltje knappen."

Oe de klas-uil keek daar niet blij bij.

Misschien vond Oe dat uiltjes niet zomaar geknapt moesten worden.

Het kind deed de ogen dicht.

Heel even maar.

Toen ging de bel.

Dat was jammer.

En ook precies op tijd.