Het luchtbed met adem

Het kind ging logeren bij Mees.

Dat klonk heel groot.

Tot het kind de kamer zag.

Er lag geen gewoon bed.

Er lag een luchtbed.

Leeg.

Plat.

Alsof iemand er een pannenkoek van had gemaakt.

"We moeten hem opblazen", zei Mees.

Dat deden ze samen.

Voet op de pomp.

Pomp omlaag.

Pomp omhoog.

Het luchtbed groeide langzaam.

Niet snel.

Meer als een ding dat eerst moest nadenken.

De kamer rook naar schoon wasgoed.

Daarna kwam het beddengoed.

Een dekbedovertrek met sterren.

Een kussensloop die verkeerd om zat.

En een deken die steeds weggleed.

Het kind streek alles recht.

Dat hielp precies drie tellen.

"Maf bed", zei het kind.

"Maf kind", zei Mees.

Dat was eerlijk verdeeld.

Beneden stond nog een slaapbank.

Voor als het luchtbed leegliep.

Dat zei de vader van Mees.

Hij zei het alsof luchtbedden soms plannen hadden.

Ze mochten nog even lezen.

Daarna moesten ze pitten.

Maar pitten ging niet meteen.

Het luchtbed kraakte bij elke teen.

Frrp.

Krrk.

Plop.

Het kind moest lachen in het kussen.

Mees lachte mee.

Toen werd het stil.

Niet ineens.

Eerst fluisterstil.

Daarna bijna-slaap-stil.

Misschien gingen ze tukken.

Misschien deden ze alsof.

Toen de deur op een kier ging, lagen ze stil.

Onder het dekbed.

Het luchtbed maakte nog een klein geluid.

Alsof het zelf ook eindelijk sliep.